กลัวการเดินกลับหลัง

ที่ว่า เดินกลับหลัง ก็คือ เดินไปอยู่จุดเริ่มต้น จุดที่เจ็บปวดซ้ำซาก จุดที่กว่าจะผ่านมาได้แทบเอาชีวิตเข้าแลก กลัว กลัวว่าจะกลับไปเป็นแบบนั้นอีก กลัวว่าจะไม่สามารถกลับมาเริ่มใหม่อีกครั้งได้...

น้องชายคุงเพื่อน มีความพยายามอย่างมากที่จะบอกเลิกกับแฟนที่อยู่ด้วยกันมาปีกว่า ทำไม???
ความเจ็บปวดของผู้หญิงนั้น เขาจะรับผิดชอบได้อย่างไร???

ผู้หญิงโทร.หาคุงเพื่อนแล้วบอกว่าทำใจไม่ได้!!! อย่าว่าแต่คนที่ไม่เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาเลย แม้แต่คนที่เคยผ่านเรื่องแบบนี้มาแล้วอย่างฉัน ก็ต้องยอมรับว่าทำใจไม่ได้เหมือนกัน!!!

เหตุการณ์นี้ทำให้ย้อนกลับมามองที่ตัวเอง เราเองก็ไม่ต่างไปจากคู่นั้น ไม่มีหลักประกัน ไม่มีคำมั่นสัญญา ไม่มีแม้แต่ความมั่นใจว่าเราจะอยู่กันต่อไปอย่างไร นอกจากปล่อยให้มันเป็นไปตามยถากรรมเท่านั้น

ถ้าวันนั้นมาถึงเราบ้าง...ความเจ็บปวดนั้น แค่ทำใจไม่ได้คงไม่พอ!!!

การจากลา

ตั้งแต่พ่อเสียไป ทำให้เรากลัวการจากลา เลิกร้าง ห่างหายของคนข้างๆ มาก ทั้งเพื่อน แม่ น้อง คนสนิท ใครก็ตามที่อยู่ใกล้ชิด หรือแม้แต่อ่านหนังสือก็ยังหลีกเลี่ยงที่จะอ่านเรื่องที่ตอนจบมีการพรากจาก ทำไมคนเราต้องจากกัน ทำไม!!!

กลัวการจากลา ถ้าวันนึงตื่นมาพบว่าไม่เหลือคนที่เคยอยู่ข้างๆ...ฉันจะทำอย่างไร!

ทำไมคนเราถึงไม่ชอบการเปลี่ยนแปลง?

หากการจากลามาถึง จะมีการเปลี่ยนแปลงมากมาย วิถีชีวิตเดิม บรรยากาศเดิม ทุกอย่างจะหายไป หายไป หายไป ความเงียบเหงาจะเข้ามาแทนที่ความสุขที่เคยมีก็จะหมดไปเช่นกัน

สาเหตุที่ว่า "ทำไมเราถึงกลัวการเปลี่ยนแปลงกันนัก" อาจเพราะเรากลัวว่าความสุขจากปัจจุบันที่มีอยู่นี้ มันจะหายไปพร้อมกับการเปลี่ยนแปลงนั้นก็เป็นได้

***

คนรอบข้างตอนนี้

- ผู้ชายคนนึงบอกเลิกแฟนด้วยเหตุผลบ้าๆ...อาจเพราะมีเหตุผลส่วนตัวที่บอกใครไม่ได้ แน่นอนไม่มีใครรู้และเข้าใจนอกจากตัวของเขาเอง

- ผู้ชายอีกคนนึงโดนผู้หญิงปฏิเสธเพราะเธอคนนั้นไม่คิดจะชอบเขา เขาเลยเสียใจ เมามาย...และโทษว่าตัวเองไม่ดี

- ผู้หญิงอีกคนนึงโดนแฟนบอกเลิกด้วยเหตุผลบ้าๆ ทำใจไม่ได้ และเชื่อว่าจะทำใจไม่ได้ไปอีกนาน

- ผู้ชายอีกคนไม่เคยบอกรักคนที่อยู่ด้วยกันทุกวันเลย เพราะปกป้องตัวเอง เพราะผู้หญิงคนนั้นยังไม่ใช่...เขาคงกดดันมากหากว่า "ความสงสาร" มันมีมากขึ้นเรื่อยๆ แม้อยากจะเลิก แต่ก็ยังสงสารอยู่

- ผู้หญิงอีกคนไม่เคยได้ยินคำว่ารักเลย ที่ได้ยินเพียงแค่คำว่า "ยังไม่ใช่" จะให้ถอยหลังออกมา ก็ยังทำใจไม่ได้ ทุกวันที่อยู่ไปนั้นไม่ใช่ภาวะจำทน แต่เหมือนเรามีความสุขอยู่ฝ่ายเดียว...เป็นความสุขที่ฉาบฉวย เพราะลึกๆรู้ดีว่า "เขาไม่รัก"...รอเพียงวันที่เขาออกปาก รอเพียงเหตุการณ์ที่จะนำพาให้ถึงจุดแตกแยก หรือไม่ก็อวสานแบบแฮบปี้เอ็นดิ้ง ซึ่งมันแทบไม่มีทางเป็นไปได้ และเพราะรู้อยู่แก่ใจว่า "มีแต่คนโง่เท่านั้นที่ยอมทำอะไรก็ตาม ที่ความเป็นไปได้ว่าจะสำเร็จนั้นเป็น 0 ก็ยังจะทำ" เหอะๆ ฉันนี่ล่ะ คนโง่คนนั้น

คนทั้ง 5 คนนี้ อยู่ในภาวะต้องตัดสินใจกับความรู้สึกของตัวเอง คุณว่าใครน่าสงสารกว่ากัน?!!

kt_jung