หลายวันผ่านไป ไดยังนิ่งอยู่ เพราะเจ้าของไดยุ่งมาก ไม่มีเวลาอัพเดทเรื่องราวต่างๆ เลย...นับแต่วันจันทร์ที่แล้ว จนถึงวันนี้วันอังคาร ทำงานติดต่อกันมาเป็นวันที่ 9 แล้ว เสาร์ อาทิตย์ ก็ยังคงต้องมาทำงาน แถมยังต้องตื่นเช้ามากกว่าปกติด้วย เฮ่อ...วันหยุดของฉันหายไปไหน!

งาน งาน งาน ไม่รู้ว่าตัวเองทำงานมากไปหรือเปล่า แต่มันคืองานนะ มันต้องทำ ทุกอย่างต้องทำทั้งนั้น ทำให้ได้เงิน ไม่ได้ทำเพื่อตัวเอง แต่ทำเพื่อแม่ เพื่อน้อง เวลาที่เรารู้สึกเหนื่อย ท้อ จะปลอบตัวเองเสมอมาว่า เราทำเพื่อพวกเขานะมันจะไม่สำเร็จได้อย่างไร!

เฮ้อ...มีเรื่องให้คิดเยอะเลย น้องสาวมีเรื่องมีราวกับผู้ชายหมาๆตัวนึงเมื่อสัปดาห์ก่อนนู้น มันโทรไปร้องไห้กับมะมี้ ภาระเลยตกที่อีพี่ ไล่มันกลับบ้านพร้อมกับขนของไปให้หมด แล้วให้มันเรียนต่อที่บ้าน...น้องชายสองคนจะได้มีคนดูแล มะมี้จะได้มีเพื่อน เรื่องมันก็น่าจะจบด้วยดี

แต่...

ปัญหาไม่ได้มีแค่นั้น ที่บ้านมีบางเรื่องเกิดขึ้น จริงๆมันเกิดมานานแล้วเพียงแต่ "อดทน" ต่อสิ่งเหล่านั้นเรื่อยมา น้องสาวที่เพิ่งย้ายกลับบ้านไม่กี่วัน ทนไม่ไหวกับสิ่งที่เจอ...

อีพี่คิดหนักอีกแล้ว...อยากบอกมะมี้เหลือเกิดว่า "บ้าน" ต้องเป็นที่เดียวที่จะอยู่ได้โดยรู้สึกว่าไม่มีคนรุกราน อยู่ได้อย่างรู้สึกปลอดภัย อยู่ได้อย่างมีความสุข ไม่ใช่ต้องทนอยู่ หรือจำต้องอยู่! ถ้าบ้านยังไม่สามารถเป็นที่พึ่งพิงได้ ยังจะมีที่ไหนในโลกนี้ที่จะพึ่งพิงได้อีก!

ฉันเองแม้จะแรงกับคนอื่น ร้ายแค่ไหนกับคนอื่นอย่างไรแต่กับมะมี้แล้วไม่เคยพูดให้ระคายหูเลยแม้แต้ครั้งเดียว (ถ้าไม่พอใจก็แค่พังบ้านกับข้าวของเท่านั้นเอง!) การจะพูดอะไรออกไปมันเลวร้ายเกินไป แล้วโดยสันดานเป็นคนไม่ชอบพูดไรมาก ถ้าพูดมันจะแรง เพราะว่าบางทีพูดๆไปเอาตัวเองไม่อยู่ ไม่อยากให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผล และความถูกต้อง!

ไม่รู้จะหาทางออกทางไหน หรือจะยื่นคำขาดไปเลยดีนะ...เฮ้อ...
ทำไมบ้านอื่นเขาลูกมีปัญหา แต่ทำไมบ้านอีฉัน "แม่มีปัญหา" ไม่เข้าใจจริงจริ๊งงงงงงง

"พ่อจ๋า...มะมี้สร้างบาปให้หนูอีกแล้ว..."

kt_jung