เมื่อ 2007 กำลังจะหมดไป!

ปีใหม่ใกล้เข้ามาทุกที งานของปีนี้ก็กำลังจะหมดไป เหลือวันทำงานเพียง 2 วันเท่านั้น แต่ภารกิจและหน้าที่ ยังคงติดตามไปทุกปี ตราบเท่าที่ยังมีชีวิตและลมหายใจ ยังคงต้องสู้ ฟันฝ่า และดิ้นรนกันต่อ...

ชีวิตที่มีขึ้นมีลงอยู่ตลอดเวลาอย่างฉัน มักจะเฝ้ารอการผลัดเปลี่ยนของปี แต่ละปี เสมอ เหตุเพราะ...จากชีวิตที่ผ่านมา หากปีไหนเลวร้ายมากๆ ก็ทำนายได้เลยว่ามันจะเลวร้ายน้อยลง น้อยลง และเริ่มดีขึ้น ดีขึ้น ดีขึ้น...และเมื่อถึงจุดที่ ดีที่สุดของชีวิตแล้ว...มันก็จะเริ่มดีน้อยลง น้อยลง น้อยลง และเริ่มเลวร้ายขึ้น เลวร้ายขึ้น และเมื่อถึงจุดที่เลวร้ายที่สุดแล้วมันก็จะเลวร้ายน้อยลง...วนเวียนอยู่อย่างนี้!

แต่ละรอบของการขึ้นลงของจังหวะชีวิต มักจะอยู่ในช่วง 5-7 ปี เสมอๆ...ดังนั้นมันทำให้ฉันไม่ยึดติดกับสิ่งที่ดี ในขณะที่ ไม่จมอยู่กับความทุกข์หรือเรื่องราวอันเลวร้าย เพราะรู้ดีว่า...มันจะต้องผ่านไปแน่ๆ นั่นเอง

นอกเหนือจากการระมัดระวังไม่ให้หลงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า และทำใจให้ยอมรับกับทุกเรื่องราวแล้ว...สิ่งหนึ่งที่ฉันยังทำไม่ได้ คือ "ลดความหวาดระแวง"...มันเป็นเพราะความหวาดกลัวว่าจะต้องเผชิญกับอะไรต่างๆ นาๆ จากความระมัดระวังเลยกลายเป็นความหวาดระแวงในที่สุด

งานปี 2007...
ปี 2007...ชีวิตได้ผ่านจุดที่เป็นรอยต่อของปีที่ดีที่สุด และปีที่เลวร้ายที่สุด รวมอยู่ในปีเดียวกัน เกิดการหักเหของชีวิตเกิดการตัดสินใจเลือก ทั้งตั้งใจเลือก และต้องเลือก

ช่วงปี 2005-2007 ที่ผ่านมา การทำงานดีขึ้นแต่สภาพจิตใจเลวร้ายลงเรื่อยๆ เมื่อมันผ่านมาถึงปี 2007 โอกาสในการทำงาน เหมือนจะมีมากขึ้น แต่สภาพจิตใจกลับเลวร้ายลงเรื่อยๆ ทำให้ต้องเลือกระหว่าง "ตำแหน่ง ความก้าวหน้า ชื่อเสียง และ โรคเครียดเรื้อรัง" กับ "เงิน และความสบายใจ"

หากฉันอดทนให้ตัวเองอยู่ในภาวะที่สภาพจิตใจเลวร้าย เพื่อคงไว้ซึ่งตำแหน่งงานในบริษัทที่ใครๆ ก็คิดว่า "ใหญ่โต" มีความก้าวหน้ามากขึ้น มีชื่อเสียง มีคนรู้จัก และหากผ่านปี 2008 ไปได้ ฉันสามารถเติบโตในหน้าที่การงานที่เดิม หรือที่ใหม่อย่างมาก

แต่ฉันคงต้องเป็นโรคเครียดตลอดปี ฉันทำได้ไหม!

หากฉันเลือกที่ใหม่ ฉันจะได้เงินมากกว่า แลกกับการเหนื่อยมากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว บริษัทเล็กกว่า ไม่มีความก้าวหน้าในงาน ไม่มีคนรู้จัก ไม่มีชื่อเสียง แต่ฉันไม่ต้องแบกรับความเครียดมากมายนัก แต่เงินที่ได้จะมากพอกับความเหน็ดเหนื่อยหรือไม่นั้น ฉันไม่อาจทราบได้!

สุดท้ายฉันเลือกเดินมาในทางที่ใครหลายคนไม่ทันคาดคิด ฉันเลือกที่จะเหนื่อยมากกว่า อยู่บริษัทเล็กกว่า ความก้าวหน้าน้อยกว่า แลกกับ "ค่าตอบแทนที่มากกว่า" และ "ความสบายใจในงานที่ทำมากกว่า"

ฉันเลือกถูกหรือเปล่านะ? นั่นยังเป็นคำถามจนทุกวันนี้ เพราะงานใหม่ของฉันมันช่างเหนื่อยหนักเสียจริง!

ครอบครัวปี 2007...
เรื่องราวของครอบครัวฉันยังคงเรื่อยๆ น้องชายคนโตเรียนจบ ปวส. ยังไม่ยอมเรียนต่อ ส่วนคนเล็กเรียน ป.ตรี ปีสองแล้วมะมี้ยังคงเรื่อยๆ มาเรียงๆ ตามประสาแกเหมือนเคย ปลายปีมีเรื่องน่าเวียนหัวปนน่ายินดี ฉันได้น้องสาวคนเดียวของฉันกลับคืนมา หลังจากที่มันตัดใจจากผู้ชายเลวๆ คนนึงได้...และกลับไปอยู่ภายใต้ร่มเงาของบ้านเราอีกครั้ง!

ความรักปี 2007...
สำหรับความรักของฉันในปีที่ผ่านมา...เป็นความรักในแบบคงที่ ไม่มีเพิ่มขึ้น และไม่มีลดน้อยลง มีความสุขตามที่ควรจะมีหากไม่เรียกร้องอะไรนัก ฉันว่าความรักปีนี้ของฉันเป็นปีที่ดีมาก และฉันก็หวังว่าปีหน้า มันอาจจะดีกว่านี้ หรืออย่างน้อยก็ให้มันคงที่ แต่อย่าเพิ่งเลวร้ายลงเลยนะ ฉันยังไม่พร้อมกับการสูญเสียอะไรทั้งนั้น!

ความรักของฉันมันเรียบง่าย ฉันมีความสุขกับอะไรเรียบๆ แบบนี้แหละ ไม่หวือหวา แต่ฉันก็ไม่เคยเหงา...และมีความสุขกับการอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าวันพรุ่งนี้จะเป็นอย่างไร ฉันเชื่อว่าในวันนี้ เราต่างทำดีที่สุดสำหรับความสัมพันธ์ของเราแล้ว

และแม้ว่า ฉันอาจจะรู้สึกบ้างว่าเหมือนไม่เคยได้รับความรักกลับมา แต่อย่างน้อย ฉันก็ได้ความเอื้ออาทรกลับมาไม่น้อย แม้มันจะทดแทนกัน ไม่ได้ แต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจตลอดมา

ลาก่อนล่วงหน้า กับความเลวร้ายในปี 2007 ที่เจอ สวัสดีปี 2008
หวังว่าเรื่องราวดีๆ จะยังมีอยู่และหวังว่าฉันจะเข้มแข็งพอที่จะรับกับเรื่องราวเลวร้ายที่จะมีมา!

kt_jung